Του Γιάννη Λάσκαρη (Μέλος της ομάδας τα Γεράκια):
Καλοκαίρι στα Κοντοβούνια. Ο τόπος καίγεται από τον ήλιο, αλλά κρατιέται ζωντανός από λίγες ψυχές που αρνούνται να εγκαταλείψουν τη γη των πατεράδων τους. Κι ανάμεσά τους, δύο φιγούρες ξεχωρίζουν: ο Κώστας Σπυρόπουλος και ο Γιώργος Σταθόπουλος.
Δεν είναι τουρίστες, δεν είναι περιπατητές της στιγμής. Είναι άνθρωποι που κάθε αυγή βγαίνουν στους δρόμους των ξεχασμένων χωριών, περπατούν δεκάδες χιλιόμετρα κάτω από τον καυτό ήλιο, με μάτια προσεκτικά και καρδιά γεμάτη αγάπη για τον τόπο. Το φετινό καλοκαίρι, η παρουσία τους έγινε παρηγοριά για τους λιγοστούς κατοίκους που κρατούν ακόμα φλόγα στα σπίτια τους. Μια καλημέρα, ένα βλέμμα, μια κουβέντα απλή, αποκτούν βαρύτητα όταν έρχεται από ανθρώπους που δεν ξεχνούν.
Ο Κώστας και ο Γιώργος δεν κάνουν μόνο συντροφιά. Επιτελούν ένα έργο σπουδαίο: παρατηρούν, εντοπίζουν, προλαβαίνουν. Με τα μάτια τους σαρώνουν ρεματιές, πρανή και ξερόχορτα. Βλέπουν πρώτοι αυτό που θα μπορούσε να γίνει η αρχή της καταστροφής. Είναι εθελοντές στην πιο ουσιαστική έννοια της λέξης – φύλακες του δάσους, προστάτες των χωριών.
Η διαδρομή τους περνά από τα γραφικά χωριά των Κοντοβουνίων, ιστορικά μέρη και καταφύγια άγριας ζωής.. Κι όμως, για εκείνους, τίποτα δεν είναι μικρό, τίποτα δεν είναι “χαμένο”. Γιατί ξέρουν ότι κάθε πέτρα, κάθε δέντρο, κάθε χαμόγελο σε κατώφλι, αξίζει την προσοχή και τη φροντίδα.
Σε μια εποχή που πολλοί περιμένουν από το κράτος ή τις οργανώσεις, ο Κώστας και ο Γιώργος επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο της προσωπικής ευθύνης. Δεν το διαλαλούν. Δεν το θεωρούν ηρωικό. Είναι απλώς αυτό που πιστεύουν πως πρέπει να κάνουν. Και αυτό, τελικά, είναι που τους κάνει ήρωες – ήρωες της σιωπής και της καθημερινής πράξης.
Ο Κώστας ζει στην Αθήνα αλλά έρχεται πολύ συχνά στη Πελεκανάδα ενώ ο Γιώργος είναι μόνιμος κάτοικος στο Κουτίφαρη εδώ και 15 χρόνια.
Τα Κοντοβούνια, μέσα από τα βήματά τους, αποκτούν ξανά ζωή. Και μαζί τους, ελπίδα.