Του Γιάννη Λάσκαρη (Παλαιός κατασκηνωτης /αρχηγός& ομαδάρχης κατασκηνώσεις Ταϋγετου)
Το καλοκαίρι είχε πρόγραμμα, και μέσα σ’ αυτό υπήρχαν οι κατασκηνώσεις, οι οικογένειες, τα παιδιά.
Ο Ταΰγετος άνοιγε την αγκαλιά του χωρίς εισιτήριο, χωρίς αναζητήσεις, χωρίς αμφιβολίες.
Για εμάς τους μικρούς, η ψυχαγωγία ήταν εγγυημένη.
Χώμα στα γόνατα, ρετσίνι στα χέρια, γέλια που αντηχούσαν στα έλατα.
Οι μέρες κυλούσαν αργά, όπως μόνο τότε ήξεραν να κυλούν.
Ο χρόνος δεν μετρούσε – απλώς ζούσαμε.
Σήμερα, η δασική αναψυχή δεν είναι πια αυτονόητη.
Την αναζητούμε μόνοι ή ομαδικά, σαν κάτι πολύτιμο που χάθηκε και προσπαθούμε να το ξαναβρούμε.
Δεν μας περιμένει· την κυνηγάμε.
Κι αυτές τις μέρες, που ο δρόμος προς το «τουριστικό» βυθίστηκε,
η απόσταση μέχρι τις κατασκηνώσεις είναι και γεωγραφική.
Συναγωνίζεται το χάσμα του χρόνου.
Σαράντα χρόνια που δεν είναι απλώς χρόνια – είναι ζωές ολόκληρες.
Ο δρόμος υπάρχει ακόμα αλλά βυθισμένος
Αλλά εκείνο το καλοκαίρι, εκείνη η αίσθηση ασφάλειας, εκείνη η αθωότητα…
μένουν πια μόνο μέσα μας.
Σαν φωτιά που σιγοκαίει και μας θυμίζει ποιοι ήμασταν,
κάτω από τα δέντρα του Ταΰγετου.