Του Γιάννη Λάσκαρη :
Δύο χρόνια συμπληρώνει η πεζοπορική βιωματική ομάδα «Τα Γεράκια», και το αποτύπωμά της στην τοπική κοινωνία είναι ήδη διακριτό.
Με επιμονή, συνέπεια και βαθιά αγάπη για τον τόπο, τα μέλη της ομάδας έχουν αφιερώσει τον χρόνο και την ενέργειά τους σε ένα εγχείρημα με ουσία: να φέρουν στο προσκήνιο απομακρυσμένα χωριά, οικισμούς με ελάχιστους κατοίκους, τόπους αθέατους — ακόμη και εντελώς έρημους.
Σε μια εποχή που η ύπαιθρος συρρικνώνεται και η εγκατάλειψη φαντάζει αναπόφευκτη, «Τα Γεράκια» επιλέγουν να περπατούν κόντρα στο ρεύμα. Με οργανωμένες πεζοπορικές εξορμήσεις, βιωματικές συνάξεις, φωτογραφικούς διαγωνισμούς και αφιερώματα σε ψηφιακές πλατφόρμες, καταγράφουν μνήμες, αναδεικνύουν τοπία και αφηγούνται ιστορίες που κινδύνευαν να χαθούν στη σιωπή.
Κάθε διαδρομή δεν είναι απλώς μια πορεία στη φύση. Είναι μια συνάντηση με το παρελθόν, μια συνομιλία με τα πέτρινα σπίτια, τα ερειπωμένα σχολεία, τις αυλές που κάποτε έσφυζαν από ζωή. Οι συμμετέχοντες δεν περπατούν μόνο μονοπάτια· περπατούν πάνω σε ίχνη ανθρώπων, σε ιστορίες οικογενειών, σε μνήμες που ζητούν να ειπωθούν ξανά.
Η δύναμη της πρωτοβουλίας δεν περιορίζεται στην παρουσία της στο πεδίο. Μέσα από κείμενα, φωτογραφίες και ψηφιακά αφιερώματα, τα χωριά αυτά αποκτούν ξανά φωνή. Το ενδιαφέρον του κοινού αυξάνεται, νέοι άνθρωποι αναζητούν τους ξεχασμένους οικισμούς, παλιοί κάτοικοι επιστρέφουν έστω και για λίγο για να ξαναδούν τον τόπο τους. Έτσι, τόποι παλιοί και ξεχασμένοι επανασυνδέονται με το παρόν.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι δημιουργείται μια νέα σχέση με την ύπαιθρο — όχι τουριστική και επιφανειακή, αλλά ουσιαστική και βιωματική. Μια σχέση που βασίζεται στον σεβασμό, στη μνήμη και στη συλλογικότητα.
Σε αυτά τα δύο χρόνια, «Τα Γεράκια» απέδειξαν πως όταν μια ομάδα ανθρώπων λειτουργεί με όραμα και ανιδιοτέλεια, μπορεί να επηρεάσει συνειδήσεις και να ανοίξει δρόμους. Και ίσως τελικά, το πιο αισιόδοξο μήνυμα που στέλνουν είναι πως κανένας τόπος δεν είναι πραγματικά έρημος, όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να τον θυμούνται και να τον περπατούν ξανά.
Η Ποταμιά των Κοντοβουνιων το Πουλιτσι η Κουλκαδα , τα Χατζικα τα χωριά του Λυκοδημου και χωριά του Ταϋγέτου είναι μερικά παραδείγματα.
