Με την παράσταση «Ελένη» του Ευριπίδη από το Γενικό Λύκειο Πεταλιδίου, συνεχίστηκε την Τετάρτη 29 Απριλίου 2026, το 13ο Διεθνές Νεανικό Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος στην Αρχαία Μεσσήνη.
Την παράσταση παρακολούθησαν στο Εκκλησιαστήριο της Αρχαίας Μεσσήνης, μαθητές από το Κέντρο Δια Βίου Μάθησης Αριάδνη, το Δημοτικό Σχολείο και Γυμνάσιο Λογγά, το Δημοτικό Σχολείο Πεταλιδίου, το 1ο Γυμνάσιο Μεσσήνης, ο Σύλλογος Γυναικών Πεταλιδίου, το Γυμνάσιο Αρφαρών, το 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας, το Γενικό Λύκειο Μονεμβασιάς, το 2ο Γυμνάσιο Παλαιού Φαλήρου, το Λύκειο Πεταλιδίου και το Λύκειο Βριλησσίων.
Αναμνηστικά διπλώματα απονεμήθηκαν σε όλους τους συμμετέχοντες μετά την ολοκλήρωση της παράστασης από τους αντιδημάρχους Παιδείας Βασίλη Γεωργακλή και Δημήτρη Γαλιάτσο.
Συντελεστές Παράστασης «Ελένη» του Ευριπίδη από το Γενικό Λύκειο Πεταλιδίου.
Σκηνοθεσία: Γρουσουζάκου Δήμητρα (Φιλόλογος)
Σκηνικά: Ρούτσης Γεώργιος (Μαθηματικός)
Κοστούμια: Γρουσουζάκου Δήμητρα (Φιλόλογος)
Μουσική Επιμέλεια: Γρουσουζάκου Δήμητρα (Φιλόλογος)
Χορογραφία: Γρουσουζάκου Δήμητρα (Φιλόλογος)
Βοηθός Σκηνοθεσίας και Μουσικής Επιμέλειας: Κατσάς Ιωάννης (Γυμναστής)
ΔΙΑΝΟΜΗ ΡΟΛΩΝ (αναλυτικά) / CAST
Ελένη: Ρομίνα Ταμπάκου
Μενέλαος: Ανδρέας Καραδήμας
Γερόντισσα: Έλενα- Αναστασία Κοσταντίν
Θεοκλύμενος: Δημοσθένης Ευθυμιόπουλος
Θεονόη: Έλενα- Αναστασία Κοσταντίν
Αγγελιοφόρος: Γρηγόρης Γρουσουζάκος
ΦΡΟΥΡΟΙ: Δημήτριος Κεσσαρέας και Γρηγόρης Γκουβέλης
ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΜΕΝΕΛΑΟΥ: Πέτρος Θεοδωρόπουλος, Αιμιλιανός Χαμπίμπι
ΧΟΡΟΣ:
Μελίνα Αντωνίου,
Μαριαλένα Θεοδωρακοπούλου,
Καλλιόπη Καρανικολοπούλου,
Μέγκυ Κούρτη,
Αντωνία Καλογεράκου,
Σταυρούλα Λίβα,
ΦΩΝΗ ΔΙΟΣΚΟΥΡΩΝ: Ηλίας Ρούτσης
Την Πέμπτη, 30 Απριλίου 2026, θα παρουσιαστεί το έργο «Αντιγόνη» του Σοφοκλή από το 2ο Γυμνάσιο Παλαιού Φαλήρου. Ώρα έναρξης στις 9:45 π.μ. στο Εκκλησιαστήριο.
Στη συνέχεια θα παρουσιαστεί στις 11:00 π.μ. το έργο «Πέρσες» του Αισχύλου (στα γαλλικά) από το Atelier Theatre du Lycee.
Υπόθεση Έργου «Αντιγόνη» του Σοφοκλή
Μετά τον αμοιβαίο θάνατο των δύο διαδόχων του θρόνου του Οιδίποδα, Ετεοκλή και Πολυνείκη, ο Κρέων αναλαμβάνει την εξουσία της Θήβας και εκδίδει διάταγμα που επιτρέπει την τιμητική ταφή του Ετεοκλή, ενώ απαγορεύει αυστηρά την ταφή του Πολυνείκη ως προδότη. Η Αντιγόνη, καθοδηγούμενη από την αδελφική αγάπη και τον άγραφο θεϊκό νόμο, αποφασίζει να παραβεί την εντολή.
Η αδελφή της, Ισμήνη, φοβισμένη και διστακτική, προσπαθεί να την αποτρέψει.
Οταν η πράξη της Αντιγόνης αποκαλύπτεται, ο Κρέων επιμένει αμετακίνητος στην τιμωρία της, παρά τις παραινέσεις του γιου του, Αίμονα, μνηστήρα της Αντιγόνης, ο οποίος τον προτρέπει να δείξει σύνεση και Επιείκεια.
Ο Χορός των γερόντων σχολιάζει και παρακολουθεί την εξέλιξη της σύγκρουσης, ενώ ο μάντης Τειρεσίας προειδοποιεί τον Κρέοντα για τη θεϊκή οργή που προκαλεί η ύβρις του.
Η τραγωδία κορυφώνεται όταν, πολύ αργά πλέον, ο Κρέων αντιλαμβάνεται το σφάλμα του. Οι συνέπειες της αδιαλλαξίας του οδηγούν σε μια αλληλουχία καταστροφών, υπενθυμίζοντας την ανάγκη για μέτρο, ταπεινότητα και σεβασμό στους άγραφους νόμους.
Υπόθεση Έργου «Πέρσες» του Αισχύλου
Οι Πέρσες διαδραματίζονται στα Σούσα, που εκείνη την εποχή ήταν μία από τις πρωτεύουσες της Περσικής Αυτοκρατορίας, και ανοίγουν με έναν χορό ηλικιωμένων ανδρών των Σούσων, στους οποίους σύντομα προστίθεται η βασιλομήτωρ Άτοσσα, καθώς αναμένουν νέα για την εκστρατεία του γιου της, βασιλιά Ξέρξη, εναντίον των Ελλήνων. Εκφράζοντας την αγωνία και την ανησυχία της, η Άτοσσα αφηγείται αυτό που θεωρείται πιθανότατα η πρώτη σκηνή ονείρου στο ευρωπαϊκό θέατρο. Φτάνει ένας εξαντλημένος αγγελιοφόρος, ο οποίος δίνει μια ζωντανή και σκληρή περιγραφή της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας και της αιματηρής της έκβασης. Αναφέρει την ήττα των Περσών, τα ονόματα των Περσών στρατηγών που σκοτώθηκαν, καθώς και ότι ο Ξέρξης σώθηκε και επιστρέφει. Στον τάφο του νεκρού συζύγου της, Δαρείου, η Άτοσσα ζητά από τον χορό να καλέσει το φάντασμά του. Μαθαίνοντας για την ήττα των Περσών, ο Δαρείος καταδικάζει την ύβρη που οδήγησε τον γιο του στην απόφαση να εισβάλει στην Ελλάδα. Ο Ξέρξης τελικά εμφανίζεται, ντυμένος με σκισμένα ρούχα και συντετριμμένος από την οδυνηρή του ήττα. Το υπόλοιπο δράμα αποτελείται από τον βασιλιά και τον χορό, οι οποίοι συμμετέχουν σε έναν λυρικό κομμό, θρηνώντας το μέγεθος της περσικής ήττας.