Του Γιάννη Λάσκαρη Τ.Δημοτικος Σύμβουλος Μεσσήνης –Μέλος πεζοπορικης βιωματικής ομάδας “”Τα Γεράκια “”
Σε μια περίοδο όπου ο Πρωτογενής Τομέας βρίσκεται υπό πίεση και η ελληνική ύπαιθρος φθίνει, καθίσταται αναγκαία η διαμόρφωση ενός νέου, ρεαλιστικού πλαισίου στήριξης. Η απάντηση δεν βρίσκεται σε αποσπασματικές παρεμβάσεις, αλλά στη δημιουργία σταθερών συνδέσεων ανάμεσα στην παραγωγή, την τοπική κοινωνία και την εμπειρία του επισκέπτη.
Ο εναλλακτικός τουρισμός μπορεί να αποτελέσει έναν ουσιαστικό σύμμαχο, εφόσον πάψει να λειτουργεί επιφανειακά και συνδεθεί με την πραγματική ζωή της υπαίθρου. Η πεζοπορία, οι θεματικές διαδρομές και οι βιωματικές εμπειρίες μπορούν να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο δράσεων που ενισχύουν άμεσα τους παραγωγούς.
Στο πλαίσιο αυτό, προτείνονται συγκεκριμένες πρωτοβουλίες:
Καθιέρωση τακτικών αγορών τοπικών προϊόντων σε χωριά (π.χ. μία ή δύο φορές τον μήνα), που θα λειτουργούν ως σημεία συνάντησης παραγωγών, κατοίκων και επισκεπτών.
Δημιουργία «ανοιχτών αγροκτημάτων», όπου ο επισκέπτης μπορεί να συμμετέχει σε εποχικές εργασίες (συγκομιδή, τρύγος, μελισσοκομία).
Θεματικές διαδρομές (λάδι, κρασί, μέλι, βότανα) που συνδυάζουν πεζοπορία με γευσιγνωσία και αφήγηση τοπικών ιστοριών.
Συνεργασία μικρών καταλυμάτων με τοπικούς παραγωγούς, ώστε η διαμονή να συνδέεται με αυθεντικά τοπικά προϊόντα και εμπειρίες.
Δημιουργία μικρών τοπικών φεστιβάλ χαμηλής έντασης, βασισμένων στην καθημερινότητα και όχι στη μαζικότητα.
Η ενίσχυση των αγορών τοπικών προϊόντων αποτελεί μια ιδιαίτερα ουσιαστική και εφαρμόσιμη πρόταση. Δεν απαιτεί μεγάλες επενδύσεις, δημιουργεί άμεσο εισόδημα, ενισχύει την κοινωνική συνοχή και δίνει λόγο επίσκεψης στα χωριά καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Η τουριστική ανάπτυξη και ο Πρωτογενής Τομέας δεν είναι δύο παράλληλες πορείες. Είναι δύο κρίκοι της ίδιας αλυσίδας: ο ένας προσφέρει εμπειρία και εξωστρέφεια, ο άλλος αυθεντικότητα και ταυτότητα. Μόνο μέσα από τη συνύπαρξή τους μπορεί να υπάρξει πραγματική προοπτική για την ελληνική περιφέρεια.
Η μετάβαση αυτή δεν απαιτεί μεγαλόπνοα σχέδια, αλλά μικρά, σταθερά και συνεργατικά βήματα που ξεκινούν από τις τοπικές κοινωνίες και χτίζουν ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, με επίκεντρο τον άνθρωπο και τον τόπο.