Του Γιάννη Λάσκαρη :
Ο Μπουρνιάς δεν είναι απλώς μια παραθαλάσσια έκταση προς αξιοποίηση. Είναι ένα από τα τελευταία ανοιχτά κομμάτια της δυτικής παραλίας της Καλαμάτας, ένας τόπος όπου η πόλη συναντά ακόμη τη φύση χωρίς φράχτες, τείχη και αποκλεισμούς.
Η συζήτηση για την ανάπτυξη της περιοχής δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στους αριθμούς μιας μεγάλης επένδυσης. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: τι μέλλον θέλουμε για τον Μπουρνιά και ποια σχέση θέλουμε να έχουν οι πολίτες με τη θάλασσα και τον δημόσιο χώρο.
Ο Μπουρνιάς θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρότυπο ανοιχτού παραλιακού πάρκου για όλη τη Μεσόγειο:με μεγάλες ζώνες πρασίνου και προστασία του φυσικού τοπίου,με ήπιες τουριστικές και πολιτιστικές χρήσεις,με πεζόδρομους, ποδηλατόδρομους και χώρους αναψυχής για όλους,με περιβαλλοντική εκπαίδευση και ανάδειξη της τοπικής φύσης,με μικρές παρεμβάσεις που σέβονται την κλίμακα και την ιστορία της περιοχής.
Η ανάπτυξη δεν είναι εχθρός όταν γίνεται με μέτρο και σχέδιο. Όμως οι κλειστές παραλιακές ζώνες, η υπερδόμηση και η μετατροπή του δημόσιου χώρου σε προνόμιο λίγων αλλοιώνουν σταδιακά τον χαρακτήρα της πόλης.
Η Καλαμάτα δεν χρειάζεται να χάσει τον Μπουρνιά για να προχωρήσει μπροστά. Χρειάζεται ένα όραμα που να ενώνει την οικονομική πρόοδο με την προστασία της φύσης, της καθημερινότητας και της ελεύθερης πρόσβασης όλων στη θάλασσα.
Γιατί κάποιοι τόποι έχουν αξία όχι επειδή χτίζονται, αλλά επειδή παραμένουν ζωντανοί και ανοιχτοί για όλους.