Του Γιάννη Λάσκαρη :
Όταν μια νέα οικογένεια επιλέγει συνειδητά να ζήσει εκεί όπου οι περισσότεροι φεύγουν.
Σε μια εποχή όπου η ζωή στα μεγάλα αστικά κέντρα θεωρείται σχεδόν μονόδρομος, υπάρχουν ακόμη νέοι άνθρωποι που επιλέγουν να ακολουθήσουν την αντίθετη πορεία. Να επιστρέψουν στο χωριό, να δημιουργήσουν οικογένεια και να αποδείξουν ότι η ελληνική ύπαιθρος μπορεί να έχει μέλλον.
Η ιστορία της Ασημίνας και του Σταύρου είναι μία από αυτές.
Ο Σταύρος κατάγεται από την Πλατανόβρυση Μεσσηνίας, ένα μικρό ημιορεινό χωριό του Δήμου Μεσσήνης στα Κοντοβούνια, περίπου σαράντα χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Μια περιοχή όμορφη αλλά και βαθιά πληγωμένη από τη δημογραφική συρρίκνωση και την ερημοποίηση που τα τελευταία χρόνια απειλεί πολλά χωριά της ελληνικής περιφέρειας.
Η Ασημίνα, γεννημένη στην Τζιά, γνώριζε από μικρή τις δυσκολίες της νησιωτικής και αγροτικής ζωής. Όταν αποφάσισε να ακολουθήσει τον σύζυγό της στην πατρίδα του, γνώριζε καλά ότι η επιλογή αυτή θα απαιτούσε θυσίες. Δεν δίστασε όμως ούτε στιγμή.
Μαζί αποφάσισαν να μεγαλώσουν εκεί την κόρη τους, τη μικρή Καλλίστη.
Ήταν ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση. Να μεγαλώσει ένα παιδί σε έναν τόπο μακριά από τις ανέσεις της πόλης, εκεί όπου οι αποστάσεις είναι μεγάλες και οι ευκαιρίες λιγότερες. Ωστόσο, η πραγματικότητα τους δικαίωσε.
Η Καλλίστη μεγάλωσε μέσα στη φύση. Έμαθε να αγαπά τα φυτά, τα ζώα και τους ανθρώπους του χωριού. Έδεσε με τον τόπο και τις παραδόσεις του, έχοντας δίπλα της τη φροντίδα των γονιών της αλλά και την πολύτιμη παρουσία του παππού της, του κυρίου Παναγιώτη, ο οποίος αποτελεί καθημερινό στήριγμα της οικογένειας.
Παράλληλα, η ζωή στο χωριό δεν στάθηκε εμπόδιο στην προσωπική εξέλιξη της Ασημίνας. Με επιμονή και αδιάκοπο αγώνα ολοκλήρωσε τις σπουδές της σε ανώτερη σχολή, αποδεικνύοντας ότι η απόσταση δεν αποτελεί πλέον ανυπέρβλητο εμπόδιο στη γνώση.
Η πιο πρόσφατη επιτυχία της ήρθε μέσα από την εκπαίδευση από καθηγητή πληροφορικής στον χώρο της Παρακολουθώντας εντατικά μαθήματα πληροφορικής , κατάφερε μέσα σε μόλις έναν μήνα να αποκτήσει πιστοποιητικό γνώσεων πληροφορικής , αποδεικνύοντας ότι όταν υπάρχει θέληση, οι ευκαιρίες μπορούν να φτάσουν ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα χωριά.
Την ίδια ώρα, ο Σταύρος εργάζεται στην ευρύτερη περιοχή, επιλέγοντας να στηρίξει τον τόπο του όχι μόνο ως κάτοικος αλλά και ως ενεργός πολίτης
Η ιστορία αυτής της οικογένειας δεν αποτελεί μια ρομαντική αφήγηση επιστροφής στο χωριό. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ότι η αποκέντρωση μπορεί να γίνει πραγματικότητα όταν υπάρχουν άνθρωποι με πίστη, υπομονή και επιμονή.
Και ίσως εδώ γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα προς την Πολιτεία.
Αν νέοι άνθρωποι επιλέγουν συνειδητά να ζήσουν, να εργαστούν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε περιοχές που αδειάζουν χρόνο με τον χρόνο, γιατί αυτή η επιλογή δεν επιβραβεύεται ουσιαστικά; Γιατί δεν υπάρχουν ισχυρότερα κίνητρα για εκείνους που κρατούν ζωντανά τα μικρά χωριά της ελληνικής υπαίθρου;
Η Πλατανόβρυση Μεσσηνίας ίσως να είναι ένας μικρός τόπος στον χάρτη. Όμως ιστορίες όπως αυτή της Ασημίνας, του Σταύρου και της μικρής Καλλίστης αποδεικνύουν ότι η αναγέννηση της ελληνικής υπαίθρου δεν θα έρθει μέσα από μεγάλα σχέδια στα χαρτιά, αλλά μέσα από ανθρώπους που τολμούν να μείνουν, να δημιουργήσουν και να πιστέψουν ότι η ζωή μπορεί να ανθίσει ακόμη και εκεί όπου πολλοί βλέπουν μόνο εγκατάλειψη.
Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο θαύμα της Πλατανόβρυσης να μην είναι το φυσικό της τοπίο, αλλά οι άνθρωποί της.