Του Γιάννη Λάσκαρη :
Περισσότεροι από 100 άνθρωποι περπάτησαν στην Πλατανόβρυση και έφτασαν στον καταρράκτη της Βαρτηγού. Ανάμεσά τους πολλά παιδιά και νέοι. Ίσως αυτό να είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα για το μέλλον των χωριών μας.
Υπάρχουν τόποι που δεν χρειάζονται πολλά για να σε κερδίσουν. Χρειάζονται απλώς κάποιον να τους ξαναδεί.
Ένας τέτοιος τόπος είναι τα Κοντοβούνια.
Και την Κυριακή 9 Αυγούστου, στην Πλατανόβρυση του Δήμου Μεσσήνης, περισσότεροι από 100 περιηγητές απέδειξαν πως η επιστροφή στη φύση μπορεί να γίνει ταυτόχρονα και επιστροφή στον ίδιο τον τόπο.
Η δράση των «Γερακιών» δεν ήταν απλώς μια ακόμη πεζοπορία.
Ήταν μια μικρή γιορτή για ένα κομμάτι της Μεσσηνίας που έχει πολλά να προσφέρει και ακόμη περισσότερα να ανακαλύψει.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, νέοι, οικογένειες και δεκάδες παιδιά, ξεκίνησαν από την Πλατανόβρυση και ακολούθησαν μια πανέμορφη παραποτάμια διαδρομή, μέσα στη σκιά και τη δροσιά της φύσης, για να καταλήξουν στα νερά της Βαρτηγου.
Έναν φυσικό θησαυρό που μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστος στους περισσότερους Μεσσήνιους.
Κι όμως, ήταν εκεί.
Περιμένοντας απλώς να τον γνωρίσουμε.
Όταν ένα χωριό γεμίζει ξανά κόσμο
Το σημαντικότερο της ημέρας δεν ήταν μόνο ο καταρράκτης.
Ήταν οι άνθρωποι.
Ήταν τα παιδιά που έτρεξαν στη φύση. Οι νέοι που περπάτησαν στα μονοπάτια. Οι γονείς που τους έφεραν. Οι επισκέπτες που ταξίδεψαν από διαφορετικές περιοχές της Μεσσηνίας.
Ήταν οι γυναίκες της Πλατανόβρυσης που περίμεναν τους περιηγητές με έναν εξαιρετικό μπουφέ και απέδειξαν πως η φιλοξενία των χωριών μας παραμένει ζωντανή.
Ήταν τα παιδιά που συμμετείχαν σε διαδραστικά παιχνίδια υπό την επιμέλεια του μέλους των «Γερακιών» Γιάννη Λάσκαρη.
Ήταν ο Παναγιώτης Γκότσης, που κατεύθυνε με επιτυχία την πεζοπορική εξόρμηση.
Ήταν, τελικά, μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων που για λίγες ώρες έδωσε ζωή σε έναν τόπο που δεν πρέπει να αφεθεί στη σιωπή.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μήνυμα της δράσης.
Τα Κοντοβούνια δεν είναι «χαμένος τόπος»
Για χρόνια μιλάμε για την εγκατάλειψη της υπαίθρου.
Για τα χωριά που αδειάζουν.
Για τους νέους που φεύγουν.
Για τα σπίτια που κλείνουν.
Για δρόμους και μονοπάτια που χορταριάζουν.
Όμως δεν αρκεί να διαπιστώνουμε την παρακμή.
Πρέπει να αναζητήσουμε και τον δρόμο της επιστροφής.
Και αυτός ο δρόμος μπορεί να περνά μέσα από τη φύση, τον πολιτισμό, την πεζοπορία, τη γαστρονομία, τις τοπικές ιστορίες και τους ανθρώπους των χωριών.
Η Πλατανόβρυση και η Βαρτηγου έδειξαν ότι υπάρχει δυνατότητα.
Ότι υπάρχουν προορισμοί δίπλα μας που δεν έχουμε ακόμη ανακαλύψει.
Ότι υπάρχουν χωριά που μπορούν να υποδεχθούν κόσμο.
Ότι υπάρχουν κάτοικοι που θέλουν να συμμετέχουν.
Και κυρίως, ότι υπάρχει κοινό που θέλει να γνωρίσει τη Μεσσηνία πέρα από τους γνωστούς και προβεβλημένους προορισμούς.
Η αναγέννηση ξεκινά από μια διαδρομή
Ίσως τελικά η αναγέννηση των χωριών να μην ξεκινά πάντα με μεγάλα έργα και μεγάλες εξαγγελίες.
Μπορεί να ξεκινά από κάτι πολύ απλό.
Από ένα μονοπάτι που καθαρίστηκε.
Από μια διαδρομή που χαρτογραφήθηκε.
Από έναν καταρράκτη που έγινε γνωστός.
Από μια ομάδα ανθρώπων που αποφάσισε να περπατήσει.
Από μια γυναίκα του χωριού που έφτιαξε ένα ταψί φαγητό για τους επισκέπτες.
Από έναν γονιό που πήρε το παιδί του και το έφερε σε επαφή με τη φύση.
Από εκατό ανθρώπους που έφτασαν σε έναν τόπο και, έστω για λίγες ώρες, του έδωσαν ξανά ζωή.
Αυτό έκαναν την Κυριακή τα «Γεράκια» στην Πλατανόβρυση.
Και αυτό αξίζει να συνεχιστεί.
Γιατί τα Κοντοβούνια δεν χρειάζονται οίκτο.
Χρειάζονται επισκέπτες.
Δεν χρειάζονται μόνο λόγια για την εγκατάλειψη.
Χρειάζονται δράσεις.
Δεν χρειάζονται άλλες διαπιστώσεις ότι «τα χωριά πεθαίνουν».
Χρειάζονται ανθρώπους που θα τα περπατήσουν, θα τα γνωρίσουν και θα τα αγαπήσουν.
Η Βαρτηγου, μέσα στη δροσιά της και κάτω από τη σκιά των δέντρων, έστειλε ένα καθαρό μήνυμα:
Τα χωριά μας δεν τελείωσαν. Αρκεί να αποφασίσουμε ότι δεν θα τα αφήσουμε να τελειώσουν.
Και την Κυριακή στην Πλατανόβρυση, περισσότεροι από 100 άνθρωποι έδωσαν την πρώτη απάντηση.
Τα Κοντοβούνια μπορούν να ξαναζήσουν. Και η ζωή αρχίζει όταν ξαναβρίσκουμε τον δρόμο προς αυτά.
