Του Γιάννη Λάσκαρη :
Το παραλιακό μέτωπο από τη δυτική παραλία της Καλαμάτας έως τη Μεσσήνη δεν είναι ένα σύνολο άσχετων εκτάσεων. Είναι μια ενιαία παράκτια ζώνη που μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους δημόσιους χώρους της Μεσσηνίας.
Σήμερα, μεγάλο μέρος του παραμένει ανοιχτό και σχετικά ανεπεξέργαστο. Αυτό δεν είναι αδυναμία· είναι ευκαιρία. Όσο υπάρχει ακόμη χρόνος, μπορεί να υπάρξει σχέδιο πριν κυριαρχήσουν αποσπασματικές παρεμβάσεις.
Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν θα γίνει ανάπτυξη, αλλά πώς θα γίνει ώστε να μη χαθεί ο δημόσιος χαρακτήρας της παραλίας.
Ένα ρεαλιστικό πλαίσιο για την επόμενη μέρα.
Αντί για μεγάλα, δύσκολα υλοποιήσιμα σχέδια, το παραλιακό μέτωπο μπορεί να οργανωθεί με απλές αλλά σταθερές παρεμβάσεις:
1. Συνεχής παραλιακή διαδρομή Καλαμάτα – Μεσσήνη
Δημιουργία πεζόδρομου και ποδηλατόδρομου σε μεγάλο μέρος της ακτογραμμής, με ήπιες κατασκευές και ελάχιστη παρέμβαση στο φυσικό τοπίο.
2. Ζώνες απόλυτης προστασίας του τοπίου
Καθορισμός περιοχών χωρίς δόμηση κοντά στη θάλασσα, ειδικά σε ευαίσθητα σημεία και φυσικές εκτάσεις.
3. Μικροί, διάσπαρτοι δημόσιοι χώροι στάσης
Ξύλινα καθιστικά, σκίαστρα, μικρά σημεία θέας και πρόσβασης στη θάλασσα, χωρίς μεγάλες κατασκευές.
4. Ήπιες χρήσεις αναψυχής
Μικρές καντίνες, πολιτιστικές δράσεις και υπαίθριες δραστηριότητες χαμηλής όχλησης, ενταγμένες στο περιβάλλον.
5. Ενιαίος κανόνας πρόσβασης στη θάλασσα
Καμία περίφραξη που να κόβει τη συνέχεια της ακτογραμμής. Η πρόσβαση στη θάλασσα να είναι πάντα δημόσια.
6. Τοπικό παρατηρητήριο παραλιακού μετώπου
Ένα απλό σχήμα Δήμων και πολιτών που θα παρακολουθεί την εξέλιξη της περιοχής και θα προτείνει παρεμβάσεις.
Το ζητούμενο
Η εμπειρία δείχνει ότι οι παραλιακές ζώνες που χάνουν τον χαρακτήρα τους δεν το κάνουν από ένα μεγάλο έργο, αλλά από πολλά μικρά, ασύνδετα βήματα.
Γι’ αυτό και το στοίχημα εδώ είναι η συνέχεια, όχι η ένταση.
Η Μεσσήνη και η δυτική παραλία της Καλαμάτας έχουν μια σπάνια δυνατότητα: να οργανώσουν ένα παραλιακό μέτωπο που θα παραμείνει ανοιχτό, προσβάσιμο και ζωντανό.
Όχι ως χώρος αποκλειστικής εκμετάλλευσης, αλλά ως καθημερινός δημόσιος τόπος.
Και αυτό δεν απαιτεί υπερβολές. Απαιτεί απλούς κανόνες, συνέπεια και μια κοινή απόφαση ότι η θάλασσα πρέπει να παραμείνει κομμάτι της ζωής όλων.